Kunst Schrijft Geschiedenis

Een project van Aelder Hooghe Kunsten

Kunst Schrijft Geschiedenis header image 3

Kunst Schrijft Geschiedenis

Het project Kunst Schrijft Geschiedenis wordt een succes als u hier aan wilt meewerken.
U bent wellicht door het beeld en het project enthousiast geworden.
We vragen dan ook twee minuten van uw tijd om  een stukje van maximaal 250 woorden te schrijven op deze weblog.
U mag een reactie geven op het beeld, op het project of een beschrijving van een gebeurtenis, een anekdote, verhaal, actualiteit of bijzonderheid.

Wilt u een reactie geven op het project of een beschrijving van een gebeurtenis, een anekdote, verhaal, actualiteit of bijzonderheid, dan kunt u dat doen onderaan deze pagina.
Wilt u reageren op het beeld in een bepaalde plaats dan klikt u links op “Beelden 1e half jaar” waarna u bij het specifieke beeld een reactie kan geven .

Wij lezen uw bijdrage en bepalen of die geselecteerd wordt voor publicatie in het boek Kunst Schreef geschiedenis dat in 2012 uitkomt en of die geplaatst wordt op deze weblog.

Lever dus een bijdrage aan deze geschiedenis en schrijf uw verhaal.

25 Comments

25 reacties tot nu toe ↓

  • 1 Diederick // Sep 5, 2007 at 16:26

    Wat een leuk idee!!

  • 2 William van der Tang // Sep 7, 2007 at 21:53

    Een geweldig kunstwerk van de beeldend kunstenaar Nico Kamberg en zijn vrouw Jose Algra. Op deze manier wordt kunst van ons allemaal.

  • 3 Marten Tel // Sep 10, 2007 at 11:42

    Als kunst ambtenaar van de gemeente Ooststellingwerf vindt ik dit een leuk idee en ik vindt het een mooi kunstwerk. Ik ben verheugd dat wij als gemeente meedoen met dit kunstproject.

  • 4 Gerben But // Sep 10, 2007 at 14:40

    Kunst die geschiedenis moet gaan schrijven, is vooral Kunst die de tong los moet maken!

    Ik hoop dat de Ooststellingwerver dit met verven zal doen.

  • 5 Simon Konijn // Sep 16, 2007 at 21:17

    Proficiat, Nico & Josée!

    Jullie hebben wel even een markant punt in de tijd gezet! Dat blijft in iedergeval zo.
    Naar welke sterren(beelden) zou het beeld wijzen? …..en komen die misschien overeen met die van de burgemeesters?
    Interessant!

    Beste Groet, Simon

  • 6 Corry Holwerda // Sep 20, 2007 at 15:27

    Wat een origineel idee!
    Ik hoop dat veel mensen hierdoor geinspireerd worden.

  • 7 henk everts // Nov 26, 2007 at 09:21

    eindelijk klaar in coevorden, sorry voor de traagheid
    maar het blijft een mooi project

  • 8 Henrike Benjamins // Feb 14, 2008 at 14:48

    <p><p>Als stagiaire in duitsland vind ik het erg leuk om dingen van Nederland tegen te komen.<br /><br />
    Aangezien ik stage loop bij de afdeling cultuur vind ik het helemaal geweldig.<br /><br />
    Ik wens dan ook dat veel mensen er van mogen genieten.</p></p>

  • 9 Henk de Wilde // Mrt 20, 2008 at 17:35

    Kunst, het staat hoog in het vaandel bij het gemeentebestuur van Dalfsen. Ik nam op 7 september 2007 één van de negen kleinere kopieën in ontvangst. Van de verbondenheid met het het grote kunstwerk en de andere kopieën werd jij als solitair kunstwerkje meegenomen naar het gemeentehuis van Dalfsen. Daar kreeg je een plaats nabij de receptie. Alle bezoekers van het gemeentehuis en de collega’s zagen jouw daar staan. Nu na een half jaar moet je je reis vervolgen. We zullen je missen maar wensen je het beste in Hörstel, onze partner gemeente in Duitsland.

  • 10 Susan Kroese-Gerritsma // Mrt 22, 2008 at 18:44

    Kunst schrijft Geschiedenis.

    De beoefening en bescherming van Kunst zijn kenmerkend voor Beetsterzwaag.
    Tijdens een wandeling door het dorp kan men de sfeer van kunst en cultuur duidelijk waarnemen.
    Opvallend zijn de historische gebouwen en hun mooie tuinen met 18e eeuwse beelden.
    Zowel in het heden alsook het verleden hebben hier beeldend kunstenaars gewoond en gewerkt.

    Een bijzonder man die geschiedenis heeft geschreven is Tinco Lycklama à Nijeholt, geboren in 1837 te Beetsterzwaag, overleden in 1900 te Cannes (Zuid-Frankrijk), en begraven te Wolvega.
    Hij studeerde geschiedenis, geografie en allerlei talen, waaronder Arabisch en Perzisch. Na zijn studie reisde hij door de landen Rusland, Perzië en Irak en verder via Syrië en Libanon naar Jeruzalem. Onderweg kocht hij allerlei zaken die hem interesseerden. Op eigen kosten liet hij rond 1867 opgravingen verrichten in Babylon. De opgegraven objecten liet hij verschepen naar Friesland.

    Tinco richtte in 1871 in het Eysingahuis een museum voor ‘Oudheden en Oosterse Voorwerpen’ in met de spullen die hij tijdens zijn reizen had verzameld en opgegraven. Erg lang bleef de exotische verzameling niet in Beetsterzwaag want in 1872 verhuisde hij de hele verzameling naar zijn villa in Cannes. Reeds in 1877 had hij een groot deel van zijn verzameling vermaakt aan de stad Cannes. Na zijn dood zorgde zijn weduwe voor de collectie in het “Musée Lycklama” dat destijds gevestigd was in het stadhuis van Cannes. De verzameling werd in 1952 in het gerenoveerde kasteel van Cannes opgesteld. Hiermee ontstond het Musée de la Castre dat, mede dankzij bijdragen vanuit het Louvre en het museum van Grasse, uitgegroeid is tot een museum waar men nog steeds de gedachten van verzamelaars als Tinco Martinus Lycklama à Nijeholt in kan herkennen.
    Niet alleen Wolvega herdenkt door middel van de Lycklamaweg deze verzamelaar, reiziger en filantroop, ook in Cannes kent men de Rue Lycklama.

  • 11 Diny laarman // Apr 1, 2008 at 18:09

    Een half jaar sta je nu bij ons in het gemeentehuis
    van Dalfsen. Deze week ga je ons verlaten om naar je volgende logeeradres te gaan. We brengen je,5 april 2007, naar onze partner gemeente Hostel en weten zeker dat je het daar naar je zin zult hebben. Bij ons stond je trots rechtop te pronken dicht aan de Overijsselse Vecht.
    Vele bezoekers van ons gemeentehuis hebben je bewondert. Wat een orgineel idee om je op weg te sturen om geschiedenis te schrijven. Ik wens je nog een spannende reis en hoop dat je nog spannende dingen gaat zien en beleven. SUCCES.

  • 12 dirk de beer // Mei 20, 2008 at 17:27

    Ik heb met verbazing gekeken naar het beeld op de brink in Aalden. De prachtige brink met z’n kromme lijnenspel, speels van boom tot boom. Zelfs de tijd heeft van de rechtheid van de boerderijen glooiende vormen gemaakt. Helaas is dit spel nu verstoord door een kunst-matige glasbak. De glasbak die zelf een dak heeft van zeer milieu schadelijk lood, een zwaar metaal welke wij nog in generaties na ons in lichamen terug zullen vinden. Een aanfluiting, gelukkig maar dat het tijdelijk is en we binnenkort weer van een onverontreinigde brink kunnen genieten. Schande.

    Mijn reactie zal wel niet geplaatst worden.

  • 13 Marten Tel // Jun 19, 2008 at 16:09

    Beste mensen,

    Op 19 juni 2008 hebben Kunst-en Cultuurwethouder Gerben But en ik, Marten Tel (ambtenaar Kunst-en Cultuur van de gemeente Ooststellingwerf) onze replica overgedragen vanuit het gemeentehuis te Oosterwolde (Frl.) naar Bellingwolde (streekmuseum De Oude Wolden). Het kunstwerk heeft hier een prachtige plek gekregen. Het kunstwerk heeft hier een veel meer prominentere en mooiere plek dan in Oosterwolde. Ik hoop dat er veel mensen mogen genieten van dit kunstwerk en hun mening gaan geven over dit kunstwerk. Even iets over de geschiedenis van de replica in Oosterwolde. De replica kan vervoerd worden in de sokkel. De onderkant van de sokkel (het afsluitplaatje) is verdwenen. 1 van de bodes van het gemeentehuis heeft dit afsluitplaatje ongeveer een halfjaar in de kast laten liggen. Hij wist niet wat dit was. Na ongeveer een halfjaar heeft hij gekeken of hij dit plankje op wieltjes ook prive kon gebruiken onder een grote plant. Dat lukte niet dus is het plankje maar weggegooid. Nu bij de overdracht werd dit plankje gemist maar helaas het is weg en het blijft weg. Dus provisorisch oplossen maar weer.

    Groeten Marten Tel.

  • 14 Erik Triemstra // Jun 19, 2008 at 16:47

    Glas, steen en metaal, een aparte combinatie bij een kunstwerk. Het zijn wel elementaire grondstoffen. De steen zorgt voor het evenwicht, glas geeft transparantie en het metaal geeft structuur. Het lijkt wel of het de politiek in Bellingwedde weergeeft. Stevig verankerd, gestructureerd en transparant.
    De vorm geeft een solide toekomst aan!

  • 15 Gerben But // Jun 19, 2008 at 16:59

    Beste mensen in Bellingwedde,

    Ik heb een stukje geschiedenis meegenomen dat nog niet helemaal af is. Dat stukje geschiedenis mag de samenleving namelijk nog gaan schrijven door een reactie te geven op een reizend kunstwerk. Emoties die het kunstwerk oproepen mogen de kijkers van het kunstwerk in een digitaal weblog plaatsen. Zo wordt duidelijk welke bijdrage dit kunstwerk heeft voor de samenleving.
    Oosstellingwerf is een van de eerste 9 gemeenten waar het kunstwerk is geplaatst. In Ooststellingwerf zijn de reacties wat tegengevallen. Wellicht heeft dit te maken met de volksaard van de Stellingwervers. Maar dat terughoudende is ook herkenbaar in het Oost Groningse. Ik ben in deze gemeente opgegroeid. Ik hoop dat deze inspirerende locatie ertoe bijdraagt dat kijkers van het kunstwerk geinspireerd raken en hun mening gaan geven over dit kunstwerk. Kortom namens de gemeente Ooststellingwerf kom ik u een deel van mijn geschiedenis en die van het kunstwerk overhandigen. Ik wens u en het kunstproject “Kunst schrijft Geschiedenis” veel succes met het schrijven van een nieuw hoofdstuk.

  • 16 A.M.H.Bullinga // Jun 20, 2008 at 14:25

    Steen, glas, hout, metaal tot één geheel gemaakt.
    Ik blijf kijken en vind het mooi contrasteren met de stoffen quilts die hier momenteel ook hangen.
    Prachtig hoe al die verschillende materialen mensen inspireren tot het maken van zo veel verschillende kunstwerken. Ik heb genoten.

  • 17 Lieuwe Bergstra // Okt 7, 2008 at 15:59

    Dag kunstwerk,

    Ruim een jaar heb je bij ons in de hal gestaan, terwijl de bedoeling een half jaar was. Ik zal je gaan missen. Je hebt nu een mooie plek gekregen in het prachtig verbouwde gemeentehuis van Heerenveen. Ik hoop dat je daar veel bekijks krijgt. Tot over vier jaar in Aalden.

    Lieuwe Bergstra

  • 18 Marjon Edzes // Nov 20, 2009 at 20:45

    20-11-2009
    Reizend kunstwerk van burgemeester naar burgemeester
    Burgemeester E. Triemstra van de gemeente Bellingwolde heeft het reizend kunstwerk ‘De hooghe Aelder’ overgedragen aan burgemeester R. Michels van de gemeente Winsum. Het kunstwerk staat opgesteld in museum Wierdenland in Ezinge.
    Het moederkunstwerk, de echte ‘Hooghe Aelder’ staat op de brink in Aalden. Negen replica’s zijn gedurende vijf jaar op reis. Het project startte op 7 september 2007. De reisverslagen van de beelden zijn te volgen op http://www.aelderhooghekunsten.nl/weblog
    Als na vijf jaar de beelden met hun reisverslagen weer terug zijn in Aalden zal uit al deze verhalen en documentatie het boek “Kunst Schrijft Geschiedenis” worden samengesteld.
    Het museum is geopend van dinsdag tot en met vrijdag van 10.00 tot 17.00 uur en op zaterdag en zondag van 13.00 tot 17.00 uur. Alleen op 1 januari is het museum gesloten.

  • 19 BERT STIEKEMA // Jun 10, 2010 at 09:51

    Ik kom van het hogeland kloosterburen ,en woon nu in delfzijl ,maar ben veel in ezinge geweest omdat het een mooie oudeplek is,de weg ,van het cafe neaar de toren die vind ik het mooist,en het steenhuis achter ezinge,of kasteel?
    allersma is de naam geloof ik,daar heeft men nog een keer een film opgenomen \dodenakkers/
    was de titel,maar men heeft er nooit veel meer van gezien,wat ik er van gezien heb vond ik wel mooi. Nee maar het is daar een mooie streek ook de andere dorpen daar erg mooi met een lange geschiedenis heel oud ook ,Daar is wel meer uit te halen denk ik .
    Laat nog eens iets van u horen!
    ******heel graag**bert stiekema *delfzijl.

  • 20 Gemeente Skarsterlân // Jul 14, 2010 at 10:20

    10 februari 2010

    Wethouder Dirk Hylkema ontvangt kunstwerk ‘De Hooghe Aelder’

    Onder belangstelling van de kunstenaar Nico Kamberg en dichteres Josee Algra heeft wethouder Dirk Hylkema het kunstwerk ‘De Hooghe Aelder’ in ontvangst genomen van collega wethouder en zus Siepie Hylkema. Zo is het kunstwerk verhuisd van Damwoude naar Joure. Een reizend kunstwerk, een van de negen replica’s van het origineel wat op de Brink in Aalden staat.

    Hylkema noemde het in zijn toespraak een geweldig idee om het kunstwerk, wat reizen symboliseert, ook echt te laten reizen.
    De vraag is of kunst en Hylkema samengaan, want in het verleden is hij een aantal keren in de pers geweest waarin menigeen zich afvroeg of hij wel wat met kunst heeft.

    Zelf is hij er van overtuigd dat hij van kunst houdt, vooral figuratieve kunst zoals het beeldje in de Midstraat bij de Jouster Tour spreekt hem aan. Zodra echter de kunst abstract wordt slaat de twijfel toe, omdat hij vaak niet weet wat het voorstelt en zich afvraagt of het nu mooi of lelijk is. Daarom is Hylkema geinteresseerd in het verhaal bij het kunstwerk: “Zodra je het verhaal kent en de symboliek weet, dan wordt het kunstwerk opeens mooier.”

    Dit is ook van toepassing op het kunstwerk ‘De Hooghe Aelder’. De vier pijlvormige staanders wijzen de wereld in, de glazen kolom symboliseert het water en de zeeën waarover de reis kan voeren. De blauwe top is de ruimte en de tijd. Het lood boven is zwaar, aards en duidt op de plaats om tijdelijk halt te houden. De zwerfkei staat voor reizen en blijven.

    De symboliek van het reizen komt ook tot uiting in de verplaatsing van het kunstwerk van Aalden naar Zeewolde en vervolgens van Damwoude naar Joure. Dit reizen wordt ondersteunt met het gedicht van Josee Agra wat op het kunstwerk staat: “In blijven begint de stilte, in stilte het reizen, in reizen het blijven.”

    Wethouder Dirk Hylkema heeft met plezier het kunstwerk in ontvangst genomen van zijn zus Siepie en heeft zijn toespraak afgesloten met een gedicht waarbij hij Josee Agra als voorbeeld heeft genomen:

    “In ontvangen begint de tentoonstelling, in kijken het genieten, in doorgeven het delen met anderen.”

  • 21 Sara-Roos Dijkstra // Sep 14, 2010 at 14:08

    Als Marskramer ben ik altijd onderweg.

    Lopend met mijn verkoopwaar op mijn rug reis ik de wereld over.

    Op 29 augustus 2010 arriveerde ik in het Drentse plaatsje Aalden.

    Op de Brink was het een komen en een gaan van mensen. Daar hou ik van, mensen en hun verhalen. Het bleek dat de meeste mensen net terug waren van verre reizen. Gevlogen, gereden en gelopen. Allemaal naar verre oorden om te ontspannen en nieuwe dingen te beleven. Weg van de vertrouwde plek die men thuis noemt. Mooie verhalen over ontmoetingen met nieuwe mensen, over het springen van rotsen in het water en de heerlijkheid van het lezen van een boek zonder gestoord te worden door de mobiele telefoon.

    Na dagen en weken reizen verheugd de mens zich weer op thuis. het warme huis en het eigen bed.

    De post doorkijken en de foto’s op de pc.
    Hoe heerlijk is het dan als de kachel brand en er samen wordt gelachen en terug gedacht aan de mooie belevenissen van de reis.

    Ik reis nog even door….

    En zal de mensen op mijn weg vertellen over Aalden, waar de mensen samenkomen op de Brink en elkaar vertellen over waar, wanneer en wat.
    IN BLIJVEN BEGINT DE STILTE, IN STILTEHET REIZEN, IN REIZEN HET BLIJVEN.

    Groeten, de Marskramer.

  • 22 Coen Meischke // Sep 30, 2011 at 14:27

    . Welkom thuis dacht ik en met een nutteloos gevoel keerde ik weer huiswaarts en dacht aan de keren dat ik een pakketje lekkers besteld had en bij dezelfde douane bijna zat te kwijlen omdat ik het zo graag wilde hebben en uiteindelijk 200 euro betaalde en met een potje pindakaas en pakje hagelslag blij in de Metro zat. Bij thuis komst bedacht ik me dat ik voor dat geld vijf keer uit eten kon in de beste restaurants van de stad en besloot hier niet meer aan mee te doen.

  • 23 Coen Meischke // Sep 30, 2011 at 14:28

    .Hoe een reizend beeld ten onder kan gaan. In maart werd ik benaderd om het reizende beeld in ontvangst te nemen. Met het idee deze in mijn galerie Dudui in Buenos Aires tentoon te stellen. Op 22 juli keek in mijn hotmail account, het account wat ik alleen gebruik als ik om het buitenland ben en zag dat het beeld in Buenos Aires gearriveerd was. Direct een mailtje gestuurd naar DHL dat ik het 17 augustus direct zou ophalen. Buenos Aires is een enorme Stad, Om van mijn huis naar het DHL kantoor te komen duurt ongeveer 50 minuten al je geen file hebt. Het DHL kantoor is niet wat je je direct bij DHL zou voorstellen. Het zit in een kleine winkelruimte samen Western Union wat door veel buitenlanders wordt gebruik om geld te versturen. Ik trek een nummertje en neem plaats op een van de stoelen, er zijn vier loketten, twee voor DHL en de rest van de ruimte is gevuld met stoelen om te wachten. Uiteindelijk ben ik aan de buurt, ik lever mijn ontvangen papier in en moet 72 dollar betalen en ontvang veel meer papier terug hiermee moet ik naar het vliegveld moet buiten de stad. Onder tussen bekijk ik de fantastische van deur tot deur aanbieden en vraag me af waarom mijn beeld hier buiten valt. Het antwoord is kort en duidelijk kunst is bedreigend en staat op dezelfde hoogte als gevaarlijke stoffen om het land binnen te mogen komen. Na het bestuderen van de papier wordt het me duidelijk waarom ik op deze manier behandeld wordt. Er staat een waarde in gevuld van 900 dollar bij dit bedrag staat de douane klaar voor een feestje. Ik graaf mijn hersens af of ik nog niet iemand ken bij de douane. Mijn vriendin die naast me in de auto zit weet iemand . We bellen meteen even en nog voor we op het vliegveld zijn worden we terug gebeld dat we naar Maxi moeten vragen en dat die het wel voor 200 pesos ongeveer 40euro wil afhandelen. Anders zouden we het officieel moeten invoeren en dan ben je dagen bezig en een heleboel geld extra kwijt. Ondertussen worden we allebei steeds benieuwder hoe het beeld er nu in werkelijkheid uit ziet. Gelukkig is het niet moeilijk te vinden en manoeuvreer ik mijn kleine autootje tussen alle grote vrachtwagens door en kom ik bij een loket waar ik uit kan leggen dat ik mijn beeld zelf op wil halen. Er wordt mij de weg naar DHL gewezen en mijn vriendin mag niet mee en blijft bij de auto die ook niet mee mag achter. Ik kom aan bij de vrachthal van DHL waar allemaal professionals hun stukken staan op te halen. Ik laat me papieren bij het eerste loket zien en daar wordt me verteld ongeveer 3000 pesos te betalen omdat het zolang gestaan heeft, dit is 600 euro en deze heb ik niet bij me. Ik pak mijn papieren terug en vraag naar Maxi , drie maxi verder blijkt er geen te zijn, die me kan helpen. Ik bel de vriendin van mijn vriendin en spreken of dat ik bij de ingang op haar Maxi ga wachten. Na 20 minuten komt er een jongen aan , die zich Maxi noemt maar in werkelijkheid Juan heet . Hij neemt me papieren mee en vraagt mijn paspoort ik zoek me rot maar kan mijn paspoort niet vinden. Wel een goede want op deze kan ik bewijzen dat ik niet in het land was. Verder leg ik hem uit dat het een kado is en dat er alleen een waarde is in gevuld om de mensen er voorzichtig mee te laten om gaan. Hij gaat kijken wat er mogelijk is en belt als ik het kan ophalen. Op de terug weg sta ik in de file en de telefoon gaat niet. De volgende dag bel ik Juan alias Maxi en hij legt me uit dat de man aan het loket de papieren wil veranderen voor 450 dollar en daarna moet ik hem en nog een ander betalen. Voor hem is het nu ook geen 200 pesos meer maar de pesos zijn verandert in dollares. . Welkom thuis dacht ik en dacht aan de keren dat ik een pakketje lekkers besteld had en bij dezelfde douane, maar dan in de stad, bijna zat te kwijlen omdat ik het zo graag wilde hebben en uiteindelijk 200 euro betaalde en met een potje pindakaas en pakje hagelslag blij in de Metro zat. Bij thuis komst bedacht ik me dat ik voor dat geld vijf keer uit eten kon gaan in de beste restaurants van de stad en besloot hier niet meer aan mee te doen. Ik ben het zat en bel Joke op die me het beeld heeft op gestuurd. Of zij niet iets kan regelen met DHL in Nederland. Wat doe je als iets vast zit dan bel je de Ambassade en dat deed Joke ook. Helaas konden die hierin in niets betekenen. De directeur van DHL was netop vakantie. Uit eindelijk heeft Joke bericht gehad dat het beeld niet kan worden terug gestuurd maar vernietigd gaat worden. Ik heb nog gevraagd of het beeld mocht zien maar ook daar wilde ze geen medewerking aangeven. Het beeld heeft Argentinië gehaald maar is niet verder gekomen. De Argentijnen zijn kunstminnende mensen en Buenos Aires is een stad met heel veel bijzonder theater, musea en galeries. De douane is alleen verschrikkelijk. Un abrazo fuerte Coen

  • 24 Jorge // Okt 10, 2011 at 03:37

    .Hoe een reizend beeld ten onder kan gaan. In maart werd ik benaderd om het reizende beeld in ontvangst te nemen. Met het idee deze in mijn galerie Dudui in Buenos Aires tentoon te stellen. Op 22 juli keek in mijn hotmail account, het account wat ik alleen gebruik als ik om het buitenland ben en zag dat het beeld in Buenos Aires gearriveerd was. Direct een mailtje gestuurd naar DHL dat ik het 17 augustus direct zou ophalen. Buenos Aires is een enorme Stad, Om van mijn huis naar het DHL kantoor te komen duurt ongeveer 50 minuten al je geen file hebt. Het DHL kantoor is niet wat je je direct bij DHL zou voorstellen. Het zit in een kleine winkelruimte samen Western Union wat door veel buitenlanders wordt gebruik om geld te versturen. Ik trek een nummertje en neem plaats op een van de stoelen, er zijn vier loketten, twee voor DHL en de rest van de ruimte is gevuld met stoelen om te wachten. Uiteindelijk ben ik aan de buurt, ik lever mijn ontvangen papier in en moet 72 dollar betalen en ontvang veel meer papier terug hiermee moet ik naar het vliegveld moet buiten de stad. Onder tussen bekijk ik de fantastische van deur tot deur aanbieden en vraag me af waarom mijn beeld hier buiten valt. Het antwoord is kort en duidelijk kunst is bedreigend en staat op dezelfde hoogte als gevaarlijke stoffen om het land binnen te mogen komen. Na het bestuderen van de papier wordt het me duidelijk waarom ik op deze manier behandeld wordt. Er staat een waarde in gevuld van 900 dollar bij dit bedrag staat de douane klaar voor een feestje. Ik graaf mijn hersens af of ik nog niet iemand ken bij de douane. Mijn vriendin die naast me in de auto zit weet iemand . We bellen meteen even en nog voor we op het vliegveld zijn worden we terug gebeld dat we naar Maxi moeten vragen en dat die het wel voor 200 pesos ongeveer 40euro wil afhandelen. Anders zouden we het officieel moeten invoeren en dan ben je dagen bezig en een heleboel geld extra kwijt. Ondertussen worden we allebei steeds benieuwder hoe het beeld er nu in werkelijkheid uit ziet. Gelukkig is het niet moeilijk te vinden en manoeuvreer ik mijn kleine autootje tussen alle grote vrachtwagens door en kom ik bij een loket waar ik uit kan leggen dat ik mijn beeld zelf op wil halen. Er wordt mij de weg naar DHL gewezen en mijn vriendin mag niet mee en blijft bij de auto die ook niet mee mag achter. Ik kom aan bij de vrachthal van DHL waar allemaal professionals hun stukken staan op te halen. Ik laat me papieren bij het eerste loket zien en daar wordt me verteld ongeveer 3000 pesos te betalen omdat het zolang gestaan heeft, dit is 600 euro en deze heb ik niet bij me. Ik pak mijn papieren terug en vraag naar Maxi , drie maxi verder blijkt er geen te zijn, die me kan helpen. Ik bel de vriendin van mijn vriendin en spreken of dat ik bij de ingang op haar Maxi ga wachten. Na 20 minuten komt er een jongen aan , die zich Maxi noemt maar in werkelijkheid Juan heet . Hij neemt me papieren mee en vraagt mijn paspoort ik zoek me rot maar kan mijn paspoort niet vinden. Wel een goede want op deze kan ik bewijzen dat ik niet in het land was. Verder leg ik hem uit dat het een kado is en dat er alleen een waarde is in gevuld om de mensen er voorzichtig mee te laten om gaan. Hij gaat kijken wat er mogelijk is en belt als ik het kan ophalen. Op de terug weg sta ik in de file en de telefoon gaat niet. De volgende dag bel ik Juan alias Maxi en hij legt me uit dat de man aan het loket de papieren wil veranderen voor 450 dollar en daarna moet ik hem en nog een ander betalen. Voor hem is het nu ook geen 200 pesos meer maar de pesos zijn verandert in dollares. . Welkom thuis dacht ik en dacht aan de keren dat ik een pakketje lekkers besteld had en bij dezelfde douane, maar dan in de stad, bijna zat te kwijlen omdat ik het zo graag wilde hebben en uiteindelijk 200 euro betaalde en met een potje pindakaas en pakje hagelslag blij in de Metro zat. Bij thuis komst bedacht ik me dat ik voor dat geld vijf keer uit eten kon gaan in de beste restaurants van de stad en besloot hier niet meer aan mee te doen. Ik ben het zat en bel Joke op die me het beeld heeft op gestuurd. Of zij niet iets kan regelen met DHL in Nederland. Wat doe je als iets vast zit dan bel je de Ambassade en dat deed Joke ook. Helaas konden die hierin in niets betekenen. De directeur van DHL was netop vakantie. Uit eindelijk heeft Joke bericht gehad dat het beeld niet kan worden terug gestuurd maar vernietigd gaat worden. Ik heb nog gevraagd of het beeld mocht zien maar ook daar wilde ze geen medewerking aangeven. Het beeld heeft Argentinië gehaald maar is niet verder gekomen. De Argentijnen zijn kunstminnende mensen en Buenos Aires is een stad met heel veel bijzonder theater, musea en galeries. De douane is alleen verschrikkelijk. Un abrazo fuerte Coen
    +1

  • 25 Esther Toxopeus // Okt 19, 2011 at 19:20

    Het beeld heeft hier nu een half jaar gestaan, en we hebben een nieuwe plek gevonden voor het beeld. Het gaat naar het Muzeeaquarium in Delfzijl. Onze expositie “van Lauwerzee tot Dollard” verhuist in zijn geheel naar Delfzijl en het beeld gaat mee. We hopen dat het daar net zo’n mooi plekje krijgt als bij ons.

Laat een reactie achter